Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011

Η ΓΕΝΑΙΟΔΩΡΙΑ





Η γενναιοδωρία είναι μια στάση ζωής και όχι μια επιπόλαιη συμπεριφορά. Αρκεί να ξέρει κάποιος άνθρωπος τη διαφορά ανάμεσα στη γενναιοδωρία συναισθημάτων ή πράξεων, και στην ασέβεια προς το χρήμα.

Άλλο πράγμα είναι να μη σέβεται κάποιος το χρήμα κι άλλο να είναι ανθρώπινα γενναιόδωρος. Γενναιόδωρος σε συναισθήματα, καλά λόγια για τους άλλους, καλές σκέψεις και συμπεριφορές στην πράξη.

Η γενναιοδωρία συγκαταλέγεται ανάμεσα σε εκείνα τα ανθρώπινα συναισθήματα ή αρετές που σε πολλούς σπανίζουν, αλλά σε κάποιους άλλους έχουν δοθεί ή κατακτηθεί γενναιόδωρα. 

Στις περιπτώσεις αυτές, αν τύχει κανείς και συναντήσει ή γνωρίσει έναν άνθρωπο με το προσόν της γενναιοδωρίας, όχι μόνο θα βρεθεί στη θέση να δεχθεί κάποια δείγματα αυτής της αρετής, αλλά θα δοκιμάσει και την ευτυχία ή τη χαρά, την εμπειρία της μετατροπής του εαυτού του σε κάτι ανάλογο ή παρόμοιο έστω και σε πιο περιορισμένη κλίμακα και βαθμίδα. Γιατί η αρετή της γενναιοδωρίας είναι πανίσχυρη και μεταδοτική. Λαμβάνεις πολλά από τον παροχέα της, επιστρέφεις ελάχιστα σε εκείνον και τούτο σε γεμίζει χαρά και αγαλλίαση.
Ο γενναιόδωρος άνθρωπος είναι ανεξάντλητος. Είναι γεννήτορας ιδεών και καλοσύνης. Η έμπνευση τον συνοδεύει. Ακόμα και όταν κάποιοι εκμεταλλευθούν τη γενναιοδωρία του, ο γενναιόδωρος ποτέ δεν "στεγνώνει" εντελώς. Η φώτιση ποτέ δεν τον εγκαταλείπει.

Ο σπάταλος είναι μια άλλη περίπτωση. Είναι εκείνος που δεν έχει σεβασμό σ΄ αυτό που αλόγιστα ξοδεύει. Γι΄ αυτό αργά ή γρήγορα, αυτό που ξοδεύει θα τον εγκαταλείψει. Τότε αυτός θα "στεγνώσει". Η έμπνευση θα στειρέψει. Ο πλούτος θα εξαφανιστεί.

Ποτέ δεν θα σε τιμήσει αυτό που επιπόλαια καταναλώνεις, στη δίνη των συνηθειών του καιρού. Αντίθετα θα σε πληγώσει, με πολλούς τρόπους. Είτε με την ποσότητά του, ή με την έλλειψή του.

Το ποτήρι του γενναιόδωρου ανθρώπου είναι πάντα γεμάτο. Γιατί κάθε φορά που δίνεις, πάντα μένει χώρος στο ποτήρι για να ξαναγεμίσει. Διατηρώντας το στην ίδια στάθμη με εμμονή, δεν υπάρχει άλλος χώρος στο ποτήρι για φρέσκο υλικό. Φρέσκο νερό, ιδέες, συναισθήματα και έμπνευση... 

Ξέροντας όλα αυτά, ποιος σκεπτόμενος μπορεί να αρνηθεί μια γουλιά από το δροσερό νερό του σε κάποιον που διψά;

Πρέπει πρώτα να μπορείς να δίνεις, πριν είσαι σε θέση να παίρνεις - Στέρχενς...

Η ΔΕΙΛΙΑ




«Δειλία! Λέξη που από μόνη της προκαλεί ταραχή. Ποίος δεν έχει νιώσει δειλία το τελευταίο 24ωρο ; Σου φαίνεται περίεργο αυτό που λέω ; Υπερβολικό ; Όχι. Έτσι είναι».
Και ο μικρός μικρός άνθρωπος, χωρίς να δειλιάσει ξεκίνησε να μου μιλά για το συναίσθημα της δειλίας.
Πώς θα μπορούσα να σου περιγράψω τη δειλία ; Είναι ένα συναίσθημα που εγώ όταν το νιώθω, ξαφνικά αισθάνομαι σαν την Αλίκη που προκειμένου να χωρέσει στην πορτούλα της χώρας των θαυμάτων, πίνει το μαγικό φίλτρο και αρχίζει και μικραίνει. Έτσι και εγώ. Όταν νιώθω δειλία νιώθω να μικραίνω, να μικραίνω και ξαφνικά συρρικνώνεται όλη μου η ταλαίπωρη ύπαρξη σε μία κουκίδα. Ούτε καν κουκίδα, κουκιδίτσα. Και όταν αρχίζει και φεύγει η δειλία, ξαφνικά σαν την Αλίκη πάλι, νιώθω να τρώω το μαγικό κέικ και αρχίζω να μεγαλώνω, μέχρι να βρω το κανονικό μου μέγεθος.
Νιώθω τόσο ανθρωπάκος που αφήνω το συναίσθημα της δειλίας να με κυριεύει. Και ακόμη χειρότερα νιώθω γιατί κατόπιν δειλίας, νιώθω τόσο δύναμη που απορώ πώς επέτρεψα στον εαυτό μου να δειλιάσει. Όπως κατάλαβες το μεγαλύτερο πρόβλημά μου με το συναίσθημα της δειλίας είναι ότι μπορεί να στην προκαλέσει ο,τιδήποτε. Δεν ξέρεις από πού να προφυλαχτείς. Και όπως καταλαβαίνεις, πώς να πολεμήσεις κάτι που δεν το έχεις στοχοποιήσει, κάτι που γίνεται αυτομάτως αόρατο. Δεν ξέρω αν έχουν και άλλοι το ίδιο πρόβλημα με μένα, απλά πιστεύω ότι νιώθω δειλία κυρίως γιατί δεν μπορώ να προσδιορίσω τι μου την προκαλεί για να προφυλάξω τον εαυτό μου.
Αν ανατρέξει κανείς στο παρελθόν θα συνειδητοποιήσει ότι παρόλο που οι άνθρωποι γνώριζαν λιγότερα, ένιωθαν δειλία λιγότερο συχνά από ότι εμείς της σύγχρονης εποχής. Που θεωρητικά γνωρίζουμε τα πάντα. Παλαιότερα, ένιωθαν δειλία μπροστά στην μεγάλη σωματική δύναμη, στην οργή του Θεού, αργότερα στη σκέψη του θανάτου, της μοναξιάς. Δηλαδή ο άνθρωπος αρχικά βρέθηκε αντιμέτωπος με τη δειλία του απέναντι σε κάτι χειροπιαστό, αργότερο σε πιο αφηρημένες έννοιες, ορμώμενος από το φόβο για κάτι άγνωστο. Και τώρα ; Έχουμε φτάσει να δειλιάζουμε απέναντι στον εαυτό μας και στις επιθυμίες του. Πόσο θλιβερό ακούγεται αυτό που μόλις είπα ;
Όπως όλοι, έτσι και εγώ πολλές φορές θέλω να αλλάξω ριζικά κάτι και ενώ το έχω τόσο πολύ ανάγκη δειλιάζω. Θεωρώ ότι οι άνθρωποι πια δειλιάζουμε όλο και περισσότερο, βάζουμε φραγμούς, όλο και περισσότερους. Και απορώ πολλές φορές. Γιατί ταλαιπωρούμε τόσο πολύ τους εαυτούς μας, αφού ξέρουμε τι πρέπει να αλλάξουμε για να νιώσουμε καλύτερα, γιατί δειλιάζουμε ; Πάει πια το αγγελάκι και το διαβολάκι που είχε ο κάθε άνθρωπος για συμβούλους τους. Τώρα έχουμε τη δειλία και την τόλμη να μας κάνουν κουμάντο. Τόλμησες ; Μπράβο, προχωράς. Δείλιασες ; Βούτηξε και άλλο στη χώρα των ανθρωπάκων, και καλή τύχη.
Με θυμώνουν όλα αυτά που σου λέω, γιατί τα συνειδητοποιώ ακόμη περισσότερο και εκνευρίζομαι. Η δειλία είναι κακός σύμβουλος. Ξέρεις κάτι ; Αποφάσιζα τι θα κάνω, άκου. Θα ξαναρχίσω να παίζω το παιχνίδι της δειλίας, δηλαδή ο εαυτός μου από τη μία, και από την άλλη η δειλία. Σκοπός του παιχνιδιού : Εγώ να μην κλειστώ στο κτίσμα της δειλίας και η δειλία σκοπό έχει να με κλείσει σε ένα πελώριο κτίσμα με χιλιάδες πατώματα, χωρίς παράθυρα. Κάθε φορά που δειλιάζω θα χτίζεται ένας τοίχος. Για να δούμε, μήπως έτσι σταματήσουν να δειλιάζουν οι επιθυμίες μου. Εμπρός στον αγώνα κατά του εργολάβου της δειλίας !!! Πού θα πάει, θα γίνω και εγώ Αλίκη κάποτε, θα μάθω να χρησιμοποιώ εγώ τη δειλία μου, όπου χρειάζεται, και όχι να με χρησιμοποιεί εκείνη.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ


Ο Νούς μας αυτο-περιορίζει σε ότι μπορεί να αντιληφθεί, αλλά και στις προσλαμβάνουσες καταστάσεις, που σχετίζονται με το περιβάλλον, στο οποίο ο κάθε ένας απο εμάς μεγάλωσε κ.λπ.
Πρέπει να "φύγει" ο Νούς, σημαίνει να μην μένει προσκολημένος σε καταστάσεις του πνεύματος, που δημιουργούνται σε σχέση με τις υποκειμενικές αλήθειες, που διαμορφώνονται μέσα απο τα πολιτισμικά/κοινωνικά/εθιμικά, πρότυπα και πλάισια στα οποία εχει συνηθήσει να λειτουργεί. Κάτι καθόλου εύκολο..

Η ΑΠΑΘΕΙΑ



Ο θυμός είναι ένα βασικό ανθρώπινο συναίσθημα το οποίο κατά καιρούς βιώνεται από όλους μας. Συνήθως θυμώνουμε όταν νομίζουμε ότι κάποιος μας πλήγωσε, μας φέρθηκε άσχημα, μας εκμεταλλεύτηκε ή αντιτάχθηκε στις απόψεις μας ή όταν αντιμετωπίζουμε εμπόδια που μας αποτρέπουν να φτάσουμε τους στόχους μας. Όπως και όλα τα συναισθήματα, ο θυμός δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός. Γεννιόμαστε με αυτόν όπως γεννιόμαστε με τη δυνατότητα να βιώνουμε χαρά, λύπη ή φόβο. Άρα ο θυμός σαν συναίσθημα είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας. Ο χρόνιος όμως, έντονος θυμός δεν προσφέρει κάτι θετικό στη ζωή μας και μάλιστα έχει βρεθεί ότι είναι εξαιρετικά ανθυγιεινός. Οι μελέτες δείχνουν ότι όχι μόνο μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην επαγγελματική και προσωπική ζωή αλλά και στην υγεία. Υψηλά επίπεδα θυμού σχετίζονται με καρδιαγγειακά προβλήματα, εγκεφαλικά και πρώιμο θάνατο.
Πώς εκφράζουμε το θυμό;
Ένας απλός διαχωρισμός της έκφραση του θυμού είναι ο παθητικός θυμός και ο επιθετικός θυμός.
Ο παθητικός θυμός μπορεί να εκδηλώνεται με
• Μυστικότητα και επιφύλαξη.Αποφυγή οπτικής επαφής, διάδοση κακεντρεχών σχολίων,κουτσομπολιό, ανειλικρίνεια, κλοπές.
• Αυταπάρνηση. Το να είναι κανείς υπερβολικά «καλός» και εμμέσως να υπονομεύει τον εαυτό του, το να αρνείται βοήθεια από τους άλλους αλλά να νιώθει διαρκή απογοήτευση από αυτούς.
• Ψυχολογική χειραγώγηση. Χρήση ψυχολογικών εκβιασμών, ψεύτικα δάκρυα, σεξουαλικούς υπαινιγμούς, υπονόμευση προσώπων που είναι ανώτεροι ιεραρχικά.
• Ψυχαναγκαστική συμπεριφορά. Τελειομανία, επιθυμία να είναι όλα καθαρά και σε τάξη,υπερέλεγχος.
• Συναισθηματική απάθεια. Το να επιδεικνύει κανείς αδιαφορία και απάθεια, το να μην ανταποκρίνεται στο θυμό του άλλου και να προσπαθεί να δραπετεύσει από τα συναισθήματα που νιώθει μέσω εθισμών στο αλκόολ, τα ναρκωτικά, τη δουλειά ή άλλες ενασχολήσεις.
Ο επιθετικός θυμός εκδηλώνεται με
• Σκληρότητα, λόγια που πληγώνουν, έλλειψη ευαισθησίας στα συναισθήματα του άλλου.
• Κατηγορίες και σκληρή κριτική
• Προσποίηση, εγωκεντρισμό και αλαζονεία. Για παράδειγμα, το είναι κανείς σνόμπ,να δείχνει δυσπιστία στους άλλους και να μην αποδέχεται ήττες.
• Εκδικητικότητα, αδυναμία συγχώρεσης και πικρία. Δηλαδή όταν κάποιος κρατάει «κακία» και αρνείται να συγχωρέσει ή να ξεχάσει και πράττει με σκοπό να ανταποδώσει τη βλάβη στον άλλο.
• Ευερεθιστότητα,παρορμητικότητα, αναξιοπιστία, επικινδυνότητα. Για παράδειγμα, το να αντιδρά κανείς με τρόπο μη αναλογικό των γεγονότων, το να επιτίθεται άμεσα χωρίς διακρίσεις.
• Μανία, υπερκινητικότητα, νευρικότητα.Για παράδειγμα, το να μιλάει κανείς πολύ γρήγορα, να τρέχει με υπερβολική ταχύτητα, το να κάνει τα πράγματα πολύ γρήγορα.
Πώς γίνεται να απαλλαγούμε από το θυμό;
• Πρώτα απ’όλα ανακαλύψτε, εάν δεν το γνωρίζετε ήδη, για ποιό λόγο είστε θυμωμένοι. Ποιά είναι η πραγματική αιτία πέρα απ’όλες τις αφορμές που προκαλεί το θυμό σας; Ποιές ανάγκες σας δεν καλύπτονται;Ποιός είναι υπεύθυνος γι’αυτό;
• Σκεφτείτε ποιές είναι οι συνέπειες του θυμού σας. Κάντε μια λίστα με τα πράγματα τα οποία θεωρείτε ότι κερδίζετε με το να παραμένετε θυμωμένοι. Ποιά από αυτά, συμβάλλουν στο να έχετε μια αίσθηση ψυχικής ισορροπίας;
• Συγχωρήστε. Η πράξη της συγχώρεσης είναι εξαιρετικά δύσκολη για όσους νιώθουν το συναίσθημα του θυμού να τους κατακλύζει. Ο θυμός συνήθως συνδυάζεται με την ανάγκη της εκδίκησης ή τουλάχιστον την ανάγκη να βρούμε το δίκιο μας, να αποδειχθούμε «σωστοί» και να αποδείξουμε στους άλλους ότι έκαναν λάθος που μας αδίκησαν. Είναι δύσκολο να νικήσουμε το εγωιστικό αυτό κομμάτι μας και να συγχωρήσουμε. Όμως, η συγχώρεση είναι στην πραγματικότητα ένα σίγουρο μονοπάτι προς την απελευθέρωση μας από το θυμό.
• Προσπαθείστε να βρείτε μια λύση για το θέμα που σας θυμώνει, όταν αυτό είναι δυνατό. Προσπαθείστε να προσεγγίσετε το συνομιλητή σας χωρίς την πρόθεση «να βγείτε από πάνω» ή να αποδείξετε πόσο δίκιο έχετε. Αποφύγετε τις κατηγορίες και την κριτική γιατι συχνά εκλαμβάνονται από τον άλλο σαν επίθεση παρατείνοντας το επικοινωνιακό πρόβλημα που μπορεί να υπάρχει.
• Δοκιμάστε να κρατήσετε ενα ημερολόγιο ευγνωμοσύνης. Κάθε βράδυ, πριν πάτε για ύπνο, σημειώστε τρία πράγματα που πήγαv καλά ή σας έκαναν να νιώσετε θετικά κατά τη διάρκεια της μέρας σας. Όσο αρνητικά κι αν μοιάζουν τα πράγματα στη ζωή καμμιά φορά, πάντα θα υπάρχει κάτι για το οποίο να μπορούμε να πούμε ευχαριστώ. Πώς η ευγνωμοσύνη μπορεί να σας βοηθήσει να ξεπεράσετε το θυμό; Απλά μετακινώντας την προσοχή σας από όλα αυτά τα οποία σας ενοχλούν σε ο,τι θετικό συμβαίνει, υπενθυμίζετε στον εαυτό σας οτι δεν είστε μόνο «αδικημένοι» αλλά και δικαιωμένοι.
• Όσον αφορά την άμεση αντιμετώπιση ενός ξεσπάσματος θυμού, όταν αντιληφθείτε ότι είστε θυμωμένοι, προσπαθήστε κατ’αρχάς να χαλαρώσετε το σώμα σας, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στους μύες εκείνους του σώματος σας που είναι πιο τεταμένοι. Δοκιμάστε να αναπνεύσετε αργά από το διάφραγμα. Χαλαρώστε και εισπνεύστε από τη μύτη γεμίζοντας με αέρα την κοιλιά σας σα μπαλόνι. Κρατήστε για λίγο την αναπνοή σας και εκπνεύστε αργά από το στόμα. Επαναλάβετε για 5-10 λεπτά. Η διαφραγματική αναπνοή έχει χαλαρωτική επίδραση στο σώμα και μπορεί να σας βοηθήσει να απαλύνετε τα σωματικά συμπτώματα του θυμού.

ΤΟ ΔΙΛΛΗΜΑ










Λύπη...είναι ένα συναίσθημα που δύσκολα περιγράφετε...
Γιατί είναι διαφορετική για τον κάθε άνθρωπο...
Κάποιοι την ζούνε πιο έντονα και κάποιοι λιγότερο..
Για κάποιους είναι πιο μεγάλη για κάποιους μικρότερους....
Αλλά ο μεγαλύτερος πόνος είναι να χάνεις κάποιον.....
Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απο ένα μικρό παιδί ιδιαίτερα, αλλά και για έναν ενήλικα να χάσει κάποιον που αγαπάει..
Κι επειδή δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα...Κι επειδή όλα γίνονται για κάποιο λόγο...Κι επειδή η ζωή είναι μικρή..
Πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα με αισιοδοξία!
Ότι και να έγινε με πίστη και θετική ενέργεια μπορεί να διώξει τη λύπη....
Όλα μπορούν να αλλάξουν...Αρκεί να το πιστέψεις!
Μπορεί η Λύπη να έρχεται εύκολα και το Χαμόγελο δύσκολα σε τέτοιες περιστάσεις...
Αλλά πρέπει να προσπαθήσετε να διαλέξετε το δύσκολο...Και όχι τον εύκολο τρόπο...!

Η ΧΑΡΑ



Η ευτυχία είναι μεταδοτική



Πως όμως συμβαίνει αυτό; Αρκεί απλά  να σκεφτούμε πως με ένα χαμόγελο ευτυχίας ο κόσμος γίνεται συνολικά ομορφότερος.  Όταν  κάποιος μοιράζεται τη χαρά του η ευτυχία του αντιστρόφως ανάλογα πολλαπλασιάζεται. Διαχέεται στο περιβάλλον και το επηρεάζει θετικά….     Πολλές έρευνες έχουν δείξει πως όσοι ζουν σε ένα χαρούμενο περιβάλλον είναι 25% περισσότερο  ευτυχισμένοι από αυτούς που δεν περιβάλλονται από χαρούμενους ανθρώπους.  Αυτό συμβαίνει γιατί τα αισθήματα ευτυχίας που βιώνουμε δεν αποτελούν μια στατική κατάσταση που την επιλέγουμε και που αφορά εμάς ατομικά, αλλά εξαρτάται άμεσα από το περιβάλλον μας και τους ανθρώπους με τους οποίους σχετιζόμαστε άμεσα ή έμμεσα. Απαλλαγμένοι από επιθετικότητα, επιφυλακτικότητα και διστακτικότητα οι ευτυχισμένοι άνθρωποι τις περισσότερες φορές μοιράζονται χωρίς ανασφάλεια τα θετικά τους συναισθήματα,  βοηθούν πρακτικά και ψυχολογικά τους γύρω τους και επιδεικνύουν μια έντονη τάση προσφοράς.  Αυτή τους η στάση  μοιραία επηρεάζει τους δέκτες της προσφοράς τους, οι οποίοι με τη σειρά τους γίνονται και αυτοί πομποί θετικών συναισθημάτων αφού έχουν ήδη γίνει περισσότερο ευτυχισμένοι.Αν ψάχνετε λοιπόν το μυστικό για μια πιο ευτυχισμένη ζωή, δεν έχετε παρά να κάνετε παρέα με ευτυχισμένους ανθρώπους, κυρίως όμως να μοιράζεστε τη χαρά σας και τα θετικά σας συναισθήματα με τους ανθρώπους γύρω σας!  Είναι πολύ σημαντικό να μεταδίδουμε…  τη χαρά μας ώστε τα χαμόγελα γύρω μας  να πολλαπλασιάζονται!

Ο ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ



Ο ενθουσιασμός......

Οταν ο ανθρωπος είναι ερωτευμένος, όλες οι σκέψεις του μπορούν να γίνουν πραγματοποιήσιμες...έτσι νομίζει...γιατί, ερωτευμένος και ενθουσιώδης....είναι ένα σύμπλεγμα μιας υπέρτατης υπερβολής....η χαρά που παίρνει απ αυτόν τον έρωτα, του δίνει "φτερά" στις όμορφες σκέψεις που κάνει....και όλα όσα κινούνται στο μυαλό του, είναι πεπεισμένος πως μπορεί να τα πράξει...έτσι λοιπόν, τα λόγια βγαίνουν μέσα απ την καρδιά, γιατί το συναίσθημα που νιώθει είναι χαρούμενο...συνεπώς, όλα μπορούν κάτω από τέτοια αύρα, να γίνουν πραγματοποιήσιμα...
Η αλήθεια είναι, πως λίγα πράγματα μπορούν να πραγματοιποιηθούν, γιατί λίγα είναι και τα βατά της υπόθεσης...Γιατί με το πέρασμα του χρόνου, ο άνθρωπος συνειδητοποεί την πραγματικότητα και το κατά πόσο κάποια απ τα πράγματα που σκέφτηκε , είναι ικανά να τα πραγματοποιήσει....οι περισσότερες λέξεις τελικά, δεν γίνονται πράξεις...
Αυτή η περίοδος του συναισθήματος, είναι όμορφη και συναρπαστική...
Το καλύτερο θα ήταν να γνωρίζουμε όλοι πως ο ενθουσιασμός είναι ένα συναίσθημα μικρής περιόδου και "εξανεμίζεται" γρήγορα..




Από τα ψηλά στα χαμηλά και από τα πολλά στα λίγα... Τα έλεγα πριν μερικές μέρες, χωρίς να θέλω να τα πιστέψω, προσπαθώντας να με κρατήσω προσγειωμένη... δεν τα κατάφερνα όμως και πολύ καλά...
Είναι αυτή η φάση του ενθουσιασμού που σε κάνει να πετάς στα σύννεφα χωρίς να υπάρχει στην ουσία κάποιος ιδιαίτερος λόγος.. Αναλύεις συνέχεια κάθε κίνηση και χαίρεσαι με πράγματα που είναι χαζά και ανούσια, σα να ψάχνεις πάντα κάτι για να κρατηθείς και να πιέσεις τον εαυτό σου να αρχίσει να νιώθει πάλι, όπως το πουλάκι που δειλά δειλά σπάει το αβγό του για να βγει και να ξεκινήσει τη ζωή του... μόνο που εσύ το έχεις ήδη ζήσει αυτό, απογοητεύτηκες και ξανακλείστηκες μέσα στο αβγό σου... Εκεί λοιπόν που λες "ναι, ήρθε η ώρα να ξεμυτήσω", εκεί είναι που καταλαβαίνεις πόσο μεγάλο λάθος παραλίγο να κάνεις και προσπαθείς να επιδιορθώσεις το τσόφλι που έχει ραγίσει..


Ο έρωτας είναι τυφλός. Αυτό, τουλάχιστον, πιστεύουν όσοι έχουν πέσει θύματα του φτερωτού στρουμπουλού μωρού που πετάει βελάκια στις καρδιές των ανθρώπων, τις περισσότερες φορές χωρίς να το καλοσκεφτεί. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο ερωτοχτυπημένος είναι περισσότερο ένας άνθρωπος με… συναισθηματική μυωπία. Δεν μπορεί να δει μακριά, γι’ αυτό δίνει προσοχή σε όλες τις λεπτομέρειες που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής. Βλέπει μπροστά του το δέντρο και αγνοεί παντελώς το τεράστιο δάσος που βρίσκεται από πίσω. Τις περισσότερες φορές χρειάζεται γυαλιά –ή φακούς επαφής για να μη χαλάσει και το ίματζ του- προκειμένου να δει την απομακρυσμένη αλήθεια. Αυτή δεν είναι άλλη από τις πραγματικές συνήθειες του συντρόφου, τις συμπεριφορές σε διαφορετικές περιστάσεις, τις σκέψεις, τα βαθύτερα συναισθήματα, ακόμα και τις αξίες που έχει στη ζωή του .
Αυτό που είναι ολοφάνερο στους άλλους, δεν είναι πάντα ορατό στους ανθρώπους που βιώνουν τη νέα και γεμάτη ενθουσιασμό σχέση. Τα γυαλιά λοιπόν που χρειαζόμαστε σε τέτοιες περιπτώσεις ονομάζονται «προσοχή» και «συνείδηση». Προσοχή, κυρίως για να δώσουμε σημασία σε σημάδια απιστίας, ζήλιας, καταπίεσης, ακόμα και επιθετικότητας ή ναρκισσισμού. Η συνείδηση από την άλλη χρειάζεται για να μας οδηγήσει σε σωστές αποφάσεις και πρώτα απ’ όλα στο σωστό «οφθαλμίατρο», αφού καταλάβουμε πόσο «άλλος» είναι αυτός ο άλλος.
Κάποιες φορές χρειάζεται ακόμα και τηλεσκόπιο, προκειμένου να δούμε πιο μακριά και από τα αστέρια τι πραγματικά είναι ο άλλος άνθρωπος, κι ας μην θέλουμε να το παραδεχτούμε. Αν λοιπόν βλέπετε δυσλειτουργίες στη σχέση σας που πηγάζουν από τις κρυμμένες… αρετές των συντρόφων σας, δεν έχετε παρά να βάλετε τα σωστά γυαλιά και να δείτε τα πράγματα με …άλλο μάτι.