ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ

Όταν έρχεται ο αποχωρισμός από ένα αγαπημένο σου πρόσωπο, είναι ίσως ο "κόμπος" στον λαιμό σου, τόσο μεγάλος, που κοντεύει να σε πνίξει...Ιδίως όταν αυτός ο αποχωρισμός είναι αναγκαστικός...
Νιώθεις μόνο πόνο...νιώθεις ένα βάρος στην καρδιά σου...νιώθεις την ανάσα σου να γίνεται βαριά... η φωνή σου ν΄ακούγεται τρεμάμενη...
Άπειρες εικόνες και σκέψεις πολιορκούν το μυαλό σου...τόσο όμορφες αλλά και τόσο βασανιστικές...είναι γιατί τις νιώθεις κοντά σου...μόνο αυτές σου έμειναν...το πρόσωπο που σου έδωσε αυτές τις εικόνες κι αυτές τις σκέψεις, λείπει...κι εσύ ζεις μ΄αυτές...
το πρωί που ανοίγεις τα μάτια σου...μιλάς μαζί τους...τις κουβαλάς παντού...όπου κι αν πας...ότι κι αν κάνεις...και το βράδυ κοιμάσαι πλάι τους...
αναρωτιέσαι συνέχεια το "γιατί"...γιατί όμως δεν υπάρχει...υπάρχει μόνο η σκληρή πραγματικότητα...αυτή που σε κάνει να γίνεσαι κι εσύ σκληρός...σπουδαίοι άνθρωποι θα μπορούσαν να κάνουν σπουδαία πράγματα μαζί...αυτό σκέφτεσαι...και σε λυπεί...δυστυχώς στη ζωή αυτή που αναπνέουμε, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τίποτε...το μέλλον είναι πάντοτε αβέβαιο από αρχαιοτάτων χρόνων...μπορείς να αποχωριστείς το πρόσωπο που αγαπάς αληθινά ? όχι δεν μπορείς....
το χεις στην ψυχή σου...για να μην στο πάρει κανείς...φοβάσαι μήπως το χάσεις...εκεί που είναι δεν το χάνεις ποτέ...
αντέχεις να μην το ζεις ? όχι, δεν αντέχεις...
υπομονή κάνεις...σε τι ? δεν ξέρεις...απλά προσπαθείς να παλέψεις με την πραγματικότητα, η οποία, δεν σ΄αρέσει...γιατί σ΄αυτήν δεν βρίσκεσαι εσύ...
και παλεύεις με τις εικόνες και τις σκέψεις...πολλές στιγμές σκέφτεσαι πως αγγίζεις την τρέλα...την αγγίζεις...αλλά η αγάπη που νιώθεις γι αυτό το πρόσωπο σε προστατεύει από την τρέλα αυτή που σε απειλεί...έχεις κάνει τον απολογισμό σου σ΄αυτή την σχέση και περισσεύεις...καιρός να μαζέψεις τα πράγματά σου και να φύγεις...έτσι νιώθεις...και πόσα ακόμη να΄ξερες θα νιώσεις...
απουσία...μοναξιά...λύπη...πόνο...φόβο...
λες καλή μου να μην τα νιώθω όλα αυτά ? αυτά νιώθω και παλεύω...


Θα σου διαβάσω μια ιστορία να περάσει λίγο ο χρόνος αυτός που είναι για σένα βασανιστικός....

"κάποτε λοιπόν ήταν ένα κορίτσι...ανέμελο...με πολύ ζωντάνια μέσα του...χαμογελούσε κάθε πρωί που ξύπναγε...είχε τον λόγο του...
το βράδυ έπεφτε για ύπνο...πριν κοιμηθεί, παρακαλούσε τον καλό Θεούλη να της χαρίσει ένα όμορφο λυκάκι...της άρεσαν από μικρή αυτά τα ζωάκια...γιατί είχε διαβάσει πως  είναι ζώο που αντιλαμβάνεται ήχους σε ευρύ φάσμα συχνοτήτων (από 250 ΗΖ έως 30.000 ΗΖ ) και διαθέτει εξαιρετική ευαισθησία στα οσφητικά ερεθίσματα...έχει μεγάλες αντοχές και απίστευτη δύναμη με αποτελεσματικότητα του δαγκώματός του...
αυτά τα στοιχεία έκαναν το κορίτσι να θέλει να συναντήσει ένα τέτοιο ζώο, γιατί πίστευε πως έχει την μαγική ικανότητα να ημερεύει τα άγρια ζώα...έτσι λοιπόν...κάθε βράδυ έβλεπε το ίδιο όνειρο...ένα λυκάκι όμορφο...να τρέχει στην πεδιάδα σαν τρελό...και το κορίτσι να κάθεται κάτω από ένα δέντρο και να γράφει...κάθε βράδυ λοιπόν το λυκάκι έτρεχε πάνω στο κορίτσι, το έριχνε κάτω και το έγλειφε...έτσι του δειχνε την αγάπη του...το κορίτσι ένιωθε απίστευτη χαρά...και το πρωί ξύπναγε μ΄ένα τεράστιο γλυκό χαμόγελο...
όμως ένα βράδυ δεν ήρθε στο όνειρό του και από τότε δεν το ξανάδε ποτέ...
το κορίτσι μεγάλωσε...έκανε πολλά στην ζωή του...πάρα πολλά...κάποια στιγμή, συνάντησε έναν άντρα...για ένα μυστήριο λόγο...ένιωθε περίεργα συναισθήματα...γνώριμα συναισθήματα...τότε θυμήθηκε πως αυτό το χαμόγελο το είχε κάθε πρωί, όταν ήταν κορίτσι...της θύμησε το λυκάκι που έβλεπε στο όνειρό της...έκανε τα πάντα γι αυτόν τον άντρα...τον ερωτεύτηκε...τον αγάπησε...τον θέλησε στην ζωή της...κι αυτός ... ζήσαν ένα υπέροχο παραμύθι...ένα όνειρο σαν αυτό του κοριτσιού....
όμως.....
το κορίτσι για άλλη μια φορά, έχασε αυτό το παραμύθι...
ένα όνειρο μπορεί να γίνει παραμύθι...
ποτέ πραγματικότητα....


μην ρωτήσεις τι απέγινε .....

η πραγματικότητα απέχει πολύ από το παραμύθι....

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Κρατώ στα χέρια μου σφιχτά μία φωτογραφία,

το μόνο που έχει να μου πει είναι μια ιστορία..
Μπορεί να φαίνεται πολύ σα να 'ναι παραμύθι
κ ίσως γι'αυτό την άφησα να βυθιστεί στη λήθη..
Δεν είχαν πρόσωπα οι ήρωες, κανένα παρελθόν
-θα πω ένα ψέμα κάπου εδώ' ζούσαν για το παρόν..
Μια μέρα ονειρεύτηκαν να φτάσουνε τ' αστέρια'
την ώρα που ταξίδευαν, αφήσανε τα χέρια..
Αρκούσε μόνο αυτή η στιγμή το δρόμο τους να χάσουν
κ έτσι σε άλλους προορισμούς κατάφεραν να φτάσουν.
Τη μοναξιά δεν άντεχαν κ ήθελαν να γυρίσουν,
το ίδιο χέρι αυτοί να βρουν, πάλι να το κρατήσουν.
Πίστεψαν και πάλεψαν για να ξαναβρεθούνε
το άλλο μισό τους για να βρουν ότι κ να τους πούνε.
Τον είδε στο σκοτάδι αυτή κ έτρεξε κοντά του
έκλαιγε μ' αναφιλητά μέσα στην αγκαλιά του.
Ένα αστέρι εκεί κοντά- το λέγανε Αγάπη
τους είπε πως ο έρωτας έσβησε από τον χάρτη.
Κανένας τους δεν ήθελε αυτό να το πιστέψει'
ποια δύναμη του Σύμπαντος μαζί τους είχε παίξει?
Κάθησαν κ συζήτησαν τι έμενε να κάνουν..
μαζί πια να 'ναι δεν μπορούν..μα, χώρια θα πεθάνουν..
Είπαν να βάλουν στοίχημα για τη συνέχειά τους
να μείνουν λίγο χωριστά να δουν τα αισθήματά τους.
Τότε το συμφωνήσανε να πάνε πάλι πίσω..
Μα έσβηναν οι μέρες τους στης μοναξιάς το γκρίζο..
Συνήθισαν να 'ναι μακριά κάθε ώρα κ λεπτό τους
κ ας ήξεραν πως κάτι βαθιά λείπει απ' το "εγώ" τους.
Κανείς δεν ήθελε να πει  "μη φύγεις από μένα"
φοβόντουσαν μη ζήσουνε σ' ένα μεγάλο ψέμα..

Το μόνο όμως σίγουρο στην όλη ιστορία,

είναι πως δε θα σας πω αν μπήκε η τελεία..

ΠΟΝΟΣ

Λίγοι είναι οι τυχεροί που δεν έχουν νιώσει τον πόνο της ερωτικής απόρριψης και ακόμη πιο λίγοι εκείνοι που δεν έχουν νιώσει τον συνοδευτικό πόνο της «γροθιάς στο στομάχι». Όταν ένας χωρισμός είναι απροσδόκητος, ο πόνος μοιάζει αβάσταχτος, τόσο, που μερικοί νιώθουν πως δε μπορούν να αναπνεύσουν, σα να τους έχουν δώσει μια δυνατή γροθιά στο στομάχι.

Σύμφωνα με τον Έντουαρντ Σμιθ, ψυχολόγο στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Με την ομάδα του, ο Σμιθ διαπίστωσε ότι ο έντονος συναισθηματικός πόνος μπορεί να ενεργοποιήσει τις ίδιες νευρικές οδούς με το σωματικό πόνο. Έτσι η απόρριψη μπορεί πραγματικά να βλάψει, όπως βλάπτει κι ένα χτύπημα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν πρόσφατα ότι ο συναισθηματικός πόνος –είτε από απόρριψη, είτε από λύπη, είτε ακόμη από την απώλεια του αγαπημένου μας προσώπου- μπορεί να συνδεθεί με τα ίδια δίκτυα νεύρων που δίνουν στον πόνο την αρνητική χροιά του. Αυτό είναι λογικό καθώς δε συνδέουμε ποτέ κάτι που πονάει -είτε πρόκειται για προσβολή από έναν φίλο ή μια επίπληξη στη δουλειά ή ακόμη και άσχημη συμπεριφορά από έναν ξένο- με τα καλά συναισθήματα.

Αλλά μέχρι στιγμής, οι μελέτες δεν έχουν σχετίσει τα αρνητικά συναισθήματα της απόρριψης, με το φυσικό πόνο -τα κυκλώματα που ενεργοποιούνται όταν χτυπάμε το πόδι μας ή χύνουμε καυτό καφέ πάνω μας και τα οποία είναι υπεύθυνα για την αποστολή των νευρικών σημάτων από το σημείο της κάκωσης στα αισθητήρια κέντρα του εγκεφάλου, που ερμηνεύουν το μήνυμα ως «αχ»!

Ο Σμιθ και η ομάδα του μελέτησαν τις εικόνες του εγκεφάλου 40 εθελοντών, οι οποίοι πρόσφατα αιφνιδιάστηκαν από μια ερωτική απόρριψη και βρήκαν ότι οι νευρικές οδοί που εμπλέκονται στην απόρριψη και το σωματικό πόνο, μπορεί να επικαλύπτονται.

Στο πείραμα, οι επιστήμονες έβαλαν τους συμμετέχοντες σε ένα λειτουργικό μαγνητικό τομογράφο και τους ζήτησαν να βαθμολογήσουν τον πόνο τους κατά την εκτέλεση τεσσάρων ενεργειών. Στο θέμα της απόρριψης, τους ζητήθηκε να βαθμολογήσουν το πόσο άσχημα ένιωθαν όταν έβλεπαν μια εικόνα του πρώην τους και μια εικόνα ενός καλού φίλου, με τον οποίου είχαν καλές εμπειρίες. Οι συμμετέχοντες στη συνέχεια βαθμολόγησαν τον πόνο τους, κατά τη διάρκεια των φυσικών ερεθισμάτων - ένα ερέθισμα προσομοίωνε τη θερμότητα που νιώθουμε όταν κρατάμε ένα καυτό φλιτζάνι καφέ, ενώ ένα άλλο το πώς νιώθουμε όταν κρατάμε ένα λιγότερο ζεστό αντικείμενο.

Όλοι οι… παρατημένοι εθελοντές δήλωσαν ότι αισθάνονταν περισσότερο πόνο κατά την προβολή φωτογραφιών των πρώην τους από ό,τι των φίλων τους και οι εγκέφαλοί τους έδειξαν ότι ο πόνος επεκτάθηκε και πέραν των περιοχών που συνήθως συνδέονται με αυτά τα συναισθηματικά θέματα. Ακόμη και οι φυσικές περιοχές που ενεργοποιούνταν με ένα θερμό φυσικό ερέθισμα, ήταν ενεργές όταν τα άτομα κοιτούσαν του πρώην τους.

«Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν ότι εκτός από τη συναισθηματική δυσφορία, υπάρχει ένα άλλο στοιχείο και αυτό είναι η αισθητική εμπειρία του πόνου», λέει ο κ. Σμιθ και συνεχίζει: «Αν υπερεκτιμάτε το μέγεθος της εμπειρίας απόρριψης, μπορείτε τώρα να βρείτε ότι οι περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στην πραγματική (φυσική) αίσθηση πόνου, εμπλέκονται και εκεί».

Προηγούμενες μελέτες που εξέτασαν τη σχέση μεταξύ συναισθηματικού και σωματικού πόνου, είχαν βασιστεί σε λιγότερο έντονες προσομοιώσεις της απόρριψης - όπως το να λένε στους εθελοντές ότι δεν ήταν συμπαθείς στους ερευνητές ή σε άλλους- και απέτυχαν να ενεργοποιήσουν τη φυσική οδό πόνου. Ο κ. Σμιθ πιστεύει ότι η ένταση της απόρριψης από κάποιον που αγαπάμε, πυροδοτεί αυτή τη φυσική συνιστώσα της αίσθησης του πόνου, εντείνοντας την εμπειρία.

Τι θα μπορούσαν να σημαίνουν όλα αυτά για τη θεραπεία τον πόνο της απόρριψης; Πρώτον, ο κ. Σμιθ τονίζει ότι η μελέτη ανέλυσε μόνο τον πόνο της απόρριψης και δεν είναι σίγουρο ότι η αισθητηριακή οδός του πόνου θα πρέπει να είναι ίδια και σε άλλες μορφές έντονης συναισθηματικής αγωνίας. Μάλιστα, ακόμη και στις περιπτώσεις απόρριψης, δεν είναι προφανές, σε αυτό το σημείο, το πώς αυτή η σύνδεση θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο αποτελεσματικές παρεμβάσεις για εκείνους που είναι πληγωμένοι.

Μια ενδιαφέρουσα μελέτη που έγινε πέρυσι, κατά την οποία οι ερευνητές προσομοίωσαν το αίσθημα απόρριψης στο εργαστήριο, διαπίστωσε ότι η ασπιρίνη μπορεί να ανακουφίσει τα οδυνηρά συναισθήματα που προκαλούνται από την απόρριψη. Όμως ο κ. Σμιθ λέει ότι «το βρίσκω δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η λήψη ασπιρίνης θα βοηθήσει πραγματικά στην αληθινή απόρριψη. Ακόμα κι αν πάρετε ασπιρίνη και βοηθήσει, το να σκεφτούμε την εμπειρία της απόρριψης θα φέρει τον πόνο πίσω και είναι δύσκολο να πούμε στους ανθρώπους να μην σκέφτονται οδυνηρές συναισθηματικές εμπειρίες».

Αν και αποδεικνύεται λοιπόν για μια ακόμη φορά, ότι ο χρόνος είναι ο… καλύτερος γιατρός, φαίνεται ότι ο πόνος δε βρίσκεται μόνο στο μυαλό μας.

ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ

"Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά και τη μοναχικότητα. Όταν νιώθεις μοναξιά, σκέφτεσαι τον άλλον, σου λείπει ο άλλος, είσαι εξαρτημένος. Η μοναξιά είναι μια αρνητική κατάσταση. Η μοναξιά είναι η απουσία του άλλου. Η μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού. Η μοναχικότητα είναι πολύ θετική, είναι αληθινή ελευθερία. Είναι μια παρουσία που ξεχειλίζει. Είσαι τόσο γεμάτος από παρουσία, που μπορείς να γεμίσεις ολόκληρο το σύμπαν με την παρουσία σου και δεν υπάρχει η ανάγκη του άλλου!" 
"Osho"


Όταν δεν υπάρχει αυτός ο άλλος που μετράει στη ζωή μας, μπορούμε είτε να νιώθουμε μοναξιά, είτε να χαρούμε την ελευθερία που φέρνει η μοναχικότητα. Όταν δεν βρίσκουμε στήριγμα στους άλλους για τις αλήθειες που νιώθουμε βαθιά μέσα μας, μπορούμε είτε να νιώσουμε απομονωμένοι και πικραμένοι, είτε να γιορτάσουμε το γεγονός ότι η διορατικότητά μας έχει τη δύναμη να ξεπερνάει την έντονη ανθρώπινη ανάγκη για επιβεβαίωση από οικογένεια, φίλους ή συναδέλφους.

Αν αντιμετωπίζεις τώρα μία τέτοια κατάσταση, σκέψου συνειδητά το πώς επιλέγεις να δεις τη μοναχικότητά σου και ανέλαβε την ευθύνη της επιλογής που κάνεις!

Η ταπεινή μορφή αυτού του χαρτιού λάμπει με ένα φως που αναβλύζει από μέσα της. Μία από τις σημαντικότερες συνεισφορές του Γκωτάμα Βούδα στην πνευματική ζωή της ανθρωπότητας είναι το ότι είπε στους μαθητές του με έμφαση: "Γίνετε φως του εαυτού σας". Τελικά καθένας θα πρέπει να αναπτύξει την ικανότητα να βρίσκει το δρόμο του μέσα στο σκοτάδι, χωρίς καθόλου συντρόφους, χάρτες ή οδηγό.

ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ, ΑΠΛΩΣ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΑΞΙΑ...

Και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά και την μοναχικότητα! Όταν νιώθεις μοναξιά, σκέφτεσαι τον άλλον, σου λείπει ο άλλος. Η μοναξιά είναι μία αρνητική κατάσταση.

Νιώθεις ότι θα ήταν καλύτερα αν ήταν εκεί ο άλλος, ο φίλος σου, η γυναίκα σου, η μητέρα σου, ο αγαπημένος σου, ο άντρας σου. Θα ήταν καλά, αν ο άλλος ήταν εκεί, όμως δεν είναι...

Η μοναξιά είναι η απουσία του άλλου.
Η μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού μας.

Η μοναχικότητα είναι πολύ θετική. Είναι μια παρουσία που ξεχειλίζει, Είσαι τόσο γεμάτος παρουσία, που μπορείς να γεμίσεις ολόκληρο το Σύμπαν με την παρουσία σου. Και δεν σου χρειάζεται κανένας!!!!!!




"...υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά και τη μοναχικότητα. όταν νιώθεις μοναξιά. Όταν,σκέφτεσαι τον άλλον, σου λείπει ο άλλος, είσαι εξαρτημένος. Η μοναξιά είναι μια αρνητική κατάσταση. Η μοναξιά είναι η απουσία του άλλου. Η μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού. Η μοναχικότητα είναι πολύ θετική, είναι αληθινή ελευθερία. Είναι μια παρουσία που ξεχειλίζει. Είσαι τόσο γεμάτος από παρουσία, που μπορείς να γεμίσεις ολόκληρο το σύμπαν με την παρουσία σου και δεν υπάρχει η ανάγκη του άλλου.


"Τίποτε δεν φοβίζει σήμερα τον άνθρωπο όσο η μοναχικότητα, η απομόνωση, γιατί αυτές απαιτούν σκέψη, αυτοσυγκέντρωση, φιλοσοφική ή ποιητική διάθεση και έφεση, αυτάρκεια, αυτοπεποίθηση, δηλαδή προσόντα που ελάχιστοι τα διαθέτουν."

Α.Χρύσας

"Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμάται κανείς είναι πως χρειάζεται φίλους εκείνος που είναι ανίκανος να ζήσει μόνος. Και όσο κάποιος χρειάζεται φίλους, δεν μπορεί να είναι σπουδαίος φίλος, γιατί η ανάγκη υποβιβάζει τον άλλο σε αντικείμενο.
Μονάχα ο άνθρωπος που είναι ικανός να είναι μόνος είναι επίσης ικανός να είναι φίλος. Δεν το έχει όμως ανάγκη, είναι χαρά του. Δεν πεινάει γι' αυτό, δεν διψάει, είναι η υπερβολική αγάπη που θέλει να τη μοιραστεί.
Όταν υπάρχει τέτοια φιλία, δεν πρέπει να ονομάζεται φιλία, επειδή περνάει σε μια τελείως καινούργια διάσταση.

Την ονομάζω «φιλικότητα». Έχει υπερβεί το επίπεδο της σχέσης, αφού οι σχέσεις είναι δεσμοί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Σε κάνουν σκλάβο και σκλαβώνουν άλλους. Η φιλικότητα: είναι απλά η χαρά να μοιράζεσαι χωρίς όρους, χωρίς προσδοκίες, χωρίς την επιθυμία της ανταπόδοσης, ακόμα και. της ευγνωμοσύνης.
Η φιλικότητα είναι η πιο αγνή μορφή αγάπης.
Δεν είναι ανάγκη, δεν τη χρειάζεσαι. Είναι αφθονία, ένα ξεχείλισμα έκστασης.

Είναι πραγματικά γελοίο: Ο φίλος σου σε χρειάζεται,
επειδή φοβάται τη μοναχικότητα του. Εσύ τον χρειάζεσαι, επειδή φοβάσαι τη μοναχικότητα σου. Και οι δυο φοβάστε τη μοναχικότητα. Νομίζεις ότι, επειδή είσαστε μαζί, η μοναχικότητα θα πάψει να υπάρχει; Απλά θα διπλασιαστεί, ίσως και να πολλαπλασιαστεί. Έτσι, όλες οι σχέσεις οδηγούν σε περισσότερη δυστυχία, περισσότερη αγωνία.
Κανένας όμως, δεν μπορεί να γεμίσει το κενό σου. Πρέπει να αντιμετωπίσεις το κενό μόνος σου. "
"Osho"

Η ΠΙΣΤΗ

"Θα προσπαθήσω να περάσω από τα χρόνια
σαν μια ιδέα που περνάει απ' το μυαλό
και σαν τσιγάρο που θα σβήσει σε μπαλόνια
θα πέσω πάνω στης ζωής μου το σκοπό

Και κάθε βράδυ θα σκαρώνω μια ιστορία
που θα 'χει ήρωα τον άλλο μου εαυτό
αυτόν που ζει μόνο μέσα στη φαντασία
και είναι έτοιμος να κάνει φονικό
Και θα στήσω σημαίες στις κορφές μου
για να φαίνονται οι αντοχές μου
Με μια πίστη μισή και στο χέρι μια ευχή
λίγη άμμο απ' τις ακρογιαλιές μου

Θα προσπαθήσω να περάσω απ' τα χρόνια
όπως περνάει απ' το δρόμο ένα παιδί
φάλτσα σφυρίζοντας και με λυτά κορδόνια
θα φτάσω απέναντι να κλείσω τη γιορτή

Και κάθε βράδυ θα σκαρώνω μια ιστορία
που θα 'χει ήρωα τον άλλο μου εαυτό
αυτόν που ζει μόνο μέσα στη φαντασία
και είναι έτοιμος να κάνει φονικό
Και θα στήσω σημαίες στις κορφές μου
για να φαίνονται οι αντοχές μου
Με μια πίστη μισή και στο χέρι μια ευχή
λίγη άμμο απ' τις ακρογιαλιές μου"

"Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.
Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.
Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε:
‘Τι είναι το κρυφτό;’
Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί.
Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν:
Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.
‘Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα.
Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.
Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.
Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη.
Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.
Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν.
Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.
Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.
Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί….
1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.
Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία.
Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο.
Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.
Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.
Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα.
Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου.
Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια.
Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.
Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει…"

Ο ΕΡΩΤΑΣ

Ποια είναι τα «φτερά του έρωτα»; Τα διαφορετικά του πρόσωπα; Πώς είναι δυνατό να χωράει όλες αυτές τις εκρηκτικές δυνάμεις που δοκιμάζουν τα όρια μας, την αγάπη, το πάθος, τη ζήλια; Πόσο τυφλός, ωμός, κεραυνοβόλος, παράλογος, υπερβατικός μπορεί να γίνει ή πόσο σοφός, ώριμος, λογικός, υποταγμένος σε «προδιαγραφές» και σχηματοποιήσεις; Ερωτευόμαστε το ίδιο κάθε φορά, σε κάθε ηλικία ή οι εμπειρίες μάς «παλιώνουν» και επανακαθορίζουν τις προσδοκίες και την ένταση των συναισθημάτων μας; «Επιτρέπεται» να ερωτευτούμε στα 60 μας; «Απαγορεύεται» να ερωτευτούμε εκείνον – εκείνη όταν μας χωρίζει ηλικιακό χάσμα και οι κοινωνικές συμβάσεις; Όποιες και αν είναι απαντήσεις, όσες μορφές και να παίρνει, ο έρωτας είναι πηγή νοήματος για της ζωή μας και την ατομική μας εκπλήρωση… Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν αγάπησαν!


 Ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο να αφήνει το φαγητό του,τον ύπνο του,τη δουλειά του,την ησυχία του.Πολλοί άνθρωποι τον φοβούνται επειδή όταν έρχεται γκρεμίζει ότι παλιό βρίσκει μπροστα του.Κανείς δεν θέλει να αποδιοργανώνεται ο κόσμος του.γι αυτό πολύς κόσμος κατορθώνει να θέτει υπό έλεγχο αυτή την απειλή και να κρατήσει όρθιο ένα σπίτι ή μια σχέση που έχει πλέον ρημάξει.Είναι οι μηχανικοί των περασμένων πραγμάτων,άλλοι άνθρωποι σκέφτονται ακριβώς το αντίθετο,παραδίνονται χωρίς δεύτερη σκέψη προσδοκώντας στον έρωτα λύσεις για όλα τους τα προβλήματα.φορτώνουν στον άλλο όλη την ευθύνη για την ευτυχία τους και όλο το φταίξιμο για τη δυστυχία τους.Είναι πάντα μέσα στην ευφορία επειδή έχει συμβεί κάτι υπέροχο ή μέσα στην κατάθλιψη επειδή έγινε κάτι απροσδόκητο που τα κατέστρεψε όλα.Να διώξεις μακριά τον έρωτα ή να του παραδοθείς τυφλά;ποια από τις δύο στάσεις προξενεί το μικρότερο κακό;;;;;;δεν ξέρω...εσείς;;;;

Ο ΠΟΘΟΣ

Ώ σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα!
Πρόβαλε ανάστημα άγρυπνο στο πλήθος της σιωπής
σήκωσε το κεφάλι σου απ’ τα χέρια τα καμπύλα
το θέλημά σου να γενεί και να μου ξαναπείς
τα λόγια που άγγιζαν και σμίγαν το αίμα σαν αγκάλη
κι ας γείρει ο πόθος σου βαθύς σαν ίσκιος καρυδιάς
και να μας πλημμυράει με των μαλλιών σου τη σπατάλη
από το χνούδι του φιλιού στα φύλλα της καρδιάς.

Απόσπασμα από τον Ερωτικό Λόγο του Γιώργου Σεφέρη

ΠΟΘΟΣ!!! Ένα συναίσθημα, που μας κάνει ευτυχισμένους, δυνατούς, ατρόμητους, τρυφερούς, δυστυχισμένους, αδύναμους, δειλούς, βίαιους, μα προ πάντων κρατά ζωντανές και τις πέντε αισθήσεις μας!

Η Σαπφώ περιγράφει τον πόθο σαν μια μανιασμένη επιθυμία! Ο πάπας Γρηγόριος ο Μέγας τον 6ο αιώνα, συμπεριέλαβε τον πόθο ανάμεσα στα θανάσιμα αμαρτήματα ! Για αιώνες ολόκληρους ο πόθος, είναι ένα ζωώδες συναίσθημα, που καταστρέφει άνδρες και γυναίκες!

Οι πουριτανοί κρύβουν τον πόθο και την λαγνεία κάτω από τ’ άχαρα ενδύματά τους! Οι θρησκευόμενοι καταπιέζουν το συναίσθημα του πόθου, γιατί ο πόθος είναι αμάρτημα!

Ο πόθος λοιπόν είναι ένα αφορισμένο συναίσθημα! Κι όμως ο πόθος είναι το αλατοπίπερο της ζωής! Το θυμίαμα του έρωτα! Η πυρκαγιά που καίει τα σωθικά μας κι όσο παλεύουμε να την σβήσουμε τόσο φουντώνει! Η ιερότητα κι η ενοχή της απόλαυσης.

ΠΟΘΟΣ!!!! Η επιθυμία που κυλάει αργά, βασανιστικά, ηδονικά μέσα στις φλέβες μας και καθορίζει την ύπαρξή μας, μύχια επιθυμία, παντοδύναμος ερωτισμός, ιερή μυστική θρησκεία μέσα μας!!

Οι έρωτες πεθαίνουν όταν πεθάνει η επιθυμία και γεννιούνται όταν φουντώνει η επιθυμία.

Οι άνθρωποι αναρωτιούνται γιατί άραγε όταν σβήνει η επιθυμία να πεθαίνει και ο έρωτας; Μα είναι τόσο απλό! Όταν η φωτιά πάψει να καίει έρχεται το κρύο! Όταν πάψεις να ποτίζεις τα λουλούδια μαραίνονται! Όταν πάψεις να ποθείς τον σύντροφό σου, ο έρωτας πεθαίνει! Ας συνειδητοποιήσουμε λοιπόν πως ο πόθος είναι ευλογία!!

Προσπάθησε να τα φυλάξεις, ποιητή,
όσο κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται.
Του ερωτισμού σου τα οράματα.

Βαλ’ τα, μισοκρυμένα, μες τες φράσεις σου.
Προσπάθησε να τα κρατήσεις, ποιητή,
όταν διεγείρονται μες το μυαλό σου,
την νύχτα ή μες την λάμψη του μεσημεριού.

Κωνσταντίνος Καβάφης